აფრასიონასთან მიდის ქალი და ეუბნება: “გუშინ მამაშენი მესიზმრა; საწყალს კისერზე დიდი ქვა ეკიდა და შენთან დამაბარა, ჩემი შვილის ცოდვების გამო ვიტანჯები და უთხარი, თავი გაანებოს ხალხის მოტყუებასო”. აფრასიონამ ჩაიცინა და უთხრა, სულ რომ ქვაფთათანა ჩამოკიდონ კისერზე, ხალხის მოტყუებას მაინც არ მოვეშვებიო

პ.ს. ქვაფთათანას, აი, ამ ლოდს ეძახიან:

საკაო და საკაურა, ხიდეშლები, ლაგვანთაო,

თოვლი ბევრი მოგვივიდა, აწი ბეჩა რაღა ვქნაო… 

 N5 გუგულეთუ სოფია მბათა

N4 ჯიუელ სთეითი

N3 როზამუნდ პაიკი

N2 ქელი ჰუ

N1   შირი აფლები

პ.ს. გემოვნებაზე არ დავობენ

მიხომ იკითხა:

– ვინ არის ის კაცი, ამდენი ხალხი რომ დახვდა?

– არაბია!

- ამის დედა ვატირე, თუ არ აბია, ამდენი ქალი რას დასდევს?

გუშინ სამძიმარზე ისეთი ყვავილები მოიტანეს მიცვალებული თითონ ადგა გამოსართმევადო.

მიცვალებული ისეთი მახინჯი იყო ჭირისუფალი კუხნიდანა ტიროდაო.

 გურჯაანელს დინამიტი აუფეთქდა და ერთ ხელზე სამი თითი მოსწყვიტა.. მაგის მერე “ფანჯი-დუს” ეძახიან

რასა შვები, ჯო?
რაცა ვჭამე, ჯო, სხვა რა უნდა ვქნა

p.s. ჰქონდათ თუ არა მათ სხვა დანშნულება, ავი სულების დაფრთხობის გარდა, ამაზე ლაპარაკი არ ღირს

   ალბათ ყველასთვის საინტერესოა, თუ როდის დასახლდნენ სომხები რაჭაში. სამწუხაროდ, ამ საკითხზე ბევრის დაწერა არ შემიძლია, მაგრამ “სომხური კვალი” რომ ჯერ კიდევ მე-17 საუკუნეში მიდის ეს ჩანს 1697 წლით დათარიღებული სოფელი შხივანის მაცხოვრის ეკლესიის წმ. გიორგის ხატით, რომელსაც ქვევითა ნაწილში სომხური წარწერა აქვს:

“წმიდა მოწამე ქრისტესი გიორგი

წელსა სომეხთასა 1146 ამინ”

   სომხური წელთაღრიცხვით, 1146 უდრის 1697 წელს.

რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები, გ. ბოჭორიძე თბ. 1994, გვ 155

]]> http://gebi.wordpress.com/2012/01/09/%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%ad%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%a1%e1%83%9d%e1%83%9b%e1%83%ae%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98/feed/ 2 gebi costume-armenian01 http://gebi.wordpress.com/2012/01/08/%e1%83%90%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%92%e1%83%9a%e1%83%94%e1%83%ae%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%a3%e1%83%9e%e1%83%95%e1%83%90/ http://gebi.wordpress.com/2012/01/08/%e1%83%90%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%92%e1%83%9a%e1%83%94%e1%83%ae%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%a3%e1%83%9e%e1%83%95%e1%83%90/#comments Sun, 08 Jan 2012 17:56:11 +0000 Nikoloz http://gebi.wordpress.com/?p=219 ]]> 1918 წელს დიდი დაპირისპირება მომხდარა სვანებსა და მთარაჭველებს შორის, ღებელთა ხარები(270 სული) რიონის სათავის მიმდებარე ტერიტორიიდან სვანებს მოუტაცნიათ და სვანეთის სხვადასხვა მხარეში დაუნაწილებიათ. საქართველოში, რომელსაც დამოუკიდებლობა ახალი გამოცხადებული ჰქონდა, არავის ეცალა ამ ინციდენტის გამოსაძიებლად და ხალხს საკუთარი ძალებით უცდია საქონლის უკან დაბრუნება. ნაწილს ამის გაკეთება იარაღით, ნაწილს კი მოლაპარაკების გზით სურდა. საბოლოოდ, გადაწყვიტეს “დელეგაციის” გაგზავნა, რომელშიც 5 პიროვნება შეიყვანეს: რაჭის მაზრის თავმჯდომარე მალაქია გობეჯიშვილი(ზვიდუკეეთი), მღვდელი ეგნატე მეტრეველი, ივანე გავაშელი(პანტოილეეთი), შოშიტა გობეჯიშვილი(კუნჩიანი) და ერთიც ქალი – ფროსინე ლობჯანიძე.  რაჭიდან წასული დელეგაცია უშგულსა და ზემო სვანეთის კიდევ რამოდენიმე თემში ჩასულა, სადაც გაუმართავთ მოლაპარაკება, რომელზეც სვანებს ხარების მხოლოდ მცირე ნაწილის დაბრუნების პირობა მიუციათ, რადგან საქონელი თითქმის მთელ სვანეთსა და ჩრდილოეთ კავკასიის რეგიონებში იყო განაწილებულ-გაყიდული. დავით ლობჯანიძე(კანკალეეთი), რომელიც ამ ამბების მომსწრე იყო, თავის მემუარებში(“ათასი გლეხის დაღუპვა”)ასე აღწერს მოსალაპარაკებლად ჩასულ მცირერიცხოვან რაჭველებს:

“ბატკან მისული მგელთანა,

 რას გამოიტანს უკანა?”

  საბოლოოდ, “დელეგაცია” უკან ხარების მხოლოდ ნაწილით დაბრუნდა და ამ ავი საქმის ჩამდენიც დაუსჯელნი დარჩნენ. თუმცა, ღებელებს რამდენიმე შიარაღებული დარაჯი დაუყენებიათ სასვანო გორაზე(რაჭა-სვანეთი საზღვარი), რათა მსგავსი ინციდენტის შემთხვევაში დროული რეაგირება მოეხდინათ…